وقتی بازی های پارا المپیک رو تماشا کردم.

وقتی شناگری بدون دو دست تو رشته کرال پشت مقام اول رو اورد.

وقتی جودو کاری رو دیدم که کر ونا بینا بود.

تازه فهمیدم که چقدر تلاش وپشتکار رو تو زندگیم فراموش کردم.

چه موهبت هایی دارم که از یاد بردمشون.

که چقدر توانایی دارم و ازشون استفاده نکردم.

که خدا خیلی بزرگتر از اونی هست که فکر می کنم.