جام جهاني را يك بار در 1978 آرژانتين و پيش از پيروزي انقلاب اسلامي تجربه كرده بوديم، ولي انصافا رسيدن به جام جهاني 98 فرانسه آن هم از مسيري كه با دست خودمان آن را سخت و صعب‌العبور كرديم، حلاوت ديگري داشت. كسب تنها 3 امتياز از 3 بازي آخر مرحله گروهي باعث صعود تيم ملي مي‌شد، ولي از اين 3 بازي تنها يك امتياز گرفتيم تا از گروهمان، عربستان سعودي به صورت مستقيم راهي جام جهاني شود. ديدار پلي‌آف اول را هم با تغيير سرمربي در شهر جوهور باروي مالزي با حساب 2 3 در وقت اضافي و گل طلايي به ژاپن باختيم تا سر و كارمان در پلي‌آف آسيا اقيانوسيه با استراليا بيفتد. در ديدار رفت و در ورزشگاه آزادي با قضاوت پير لوئيجي پايرتو، داور سرشناس ايتاليايي، مقابل زردپوشان سرزمين كانگوروها با حساب يك يك متوقف شديم.

هري كيول جوان آن موقع استراليايي‌ها كه هنوز هم در تيم ملي كشورش حضور دارد، تك‌گل مهمان را زد و خداداد عزيزي اواخر نيمه نخست اين گل را جبران كرد تا با اندوخته‌اي ضعيف راهي استراليا شويم.

بيش از 80 هزار نفر در ورزشگاه كريكت ملبورن گراند گردهم آمده‌اند تا شاهد آخرين رقابت‌ مرحله مقدماتي جام جهاني 98 باشند. بيشتر آنها هم استراليايي هستند و خواهان پيروزي تيم كشورشان. جوسازي فراواني عليه تيم ايران راه‌ انداخته‌اند و انواع و اقسام اهانت‌ها را به پرچم و بازيكنان ايراني مي‌كنند. در اين جو مسموم، در حالي كه تري ونبلز سرمربي انگليسي و سرشناس استراليا، مجموعه‌اي از بهترين‌هاي فوتبال اين كشور را كه اكثرا در ليگ برتر انگليس حضور داشتند، وارد ميدان مي‌كند و به اتكاي مارك بوسنيچ درون دروازه، آلكس توبين وندزليچ در خط دفاع، گرگ فاستر، برادران ويدمار (توني و اوره‌ليو)‌ و لازاريديس در خط مياني و هري كيول و مارك ويدوكا در خط حمله، روياي يك پيروزي پرگل را با سيستم 2 - 4 - 4 تهاجمي تيمش در سر مي‌پروراند. والدير ويه‌را، سرمربي برزيلي ايران تيمش را با سيستم 2 - 5 - 3 درون مستطيل سبز مي‌فرستد.

احمدرضا عابدزاده (1)‌ با بازوبند كاپيتاني حفاظت از دروازه ايران را به عهده دارد. افشين پيرواني (5)‌ در نقش مدافع آخر و محمد خاكپور (4)‌ و مهدي پاشازاده (20)‌ به عنوان ياركوب‌هاي چپ و راست، مثلث دفاعي تيم را تشكيل مي‌دهند. نعيم سعداوي (23)‌ و رضا شاهرودي (16)‌ به ترتيب پيستون‌هاي راست و چپ هستند. كريم باقري (6)‌ هافبك محوري تيم است و حميد استيلي (9)‌ و مهدي مهدوي‌كيا (2)‌ بازوهاي خط مياني هستند و علي دايي (10)‌ و خداداد عزيزي (11)‌ زوج خط حمله را تشكيل مي‌دادند، ولي تمام اين تقسيم‌بندي‌ها مربوط به اول بازي بود، چون استراليا چنان پردامنه و پرفشار حمله مي‌كند كه تمام مردان ايران در نيمه خودي حبس شده‌اند و با تمام قوا مشغول دفاع هستند.

عابدزاده در دقيقه 5: چيزي نمانده!

احمدرضا عابدزاده كه مثل بقيه بازيكنان خاطرات جالبي از 8 آذر 76 دارد، مي‌گويد: دقيقه 5 بازي بود كه يك موقعيت تك به تك و 2 فرصت عالي حريف را گرفتم. استراليايي‌ها مي‌خواستند كرنر بزنند كه محمد خاكپور نزديك من آمد و پرسيد چقدر از نيمه باقي مانده است؟ چشمان محمد كمي ضعيف بود و نمي‌توانست ساعت اسكوربورد را ببيند. من هم با خونسردي تمام گفتم حواست به تير يك باشه، چيزي به آخر نيمه نمونده! پس از اين كه كرنر را گرفتم به او گفتم تازه دقيقه 5 است. بنده خدا مثل بقيه فشار زيادي تحمل مي‌كرد و فكر مي‌كرد مثلا نيم ساعت از بازي گذشته است. خداييش در آن فشار شديد هر دقيقه مثل يك ساعت مي‌گذشت.

عابدزاده توپ‌هاي خطرناك حريف را يكي پس از ديگري مي‌گيرد و حتي در صحنه‌اي كه او تسليم شده، پاشازاده روي خط دروازه شوت محكم اورليو ويدمار را با سر راهي كرنر مي‌كند. بالاخره در دقيقه 31 طلسم دروازه ايران مي‌شكند و عابدزاده نمي‌تواند مانع ورود ضربه هري كيول به درون دروازه شود. استراليا گرچه پيش افتاده، ولي دست از حمله برنمي‌دارد. آنها مي‌خواهند صعود خود را با يك برتري مطمئن تضمين كنند، ولي تيم ايران با تمام وجود مقاومت مي‌كند تا سرانجام با سوت ساندروپل، داور مشهور و مجاري كه فينال جام جهاني 94 را قضاوت كرده، نيمه نخست با همين تك گل به پايان مي‌رسد.

ويرا: حرفي براي گفتن ندارم

سيدابراهيم تهامي يكي از نقش‌آفرينان 8 آذر 76 است كه در نيمه نخست روي نيمكت ذخيره‌ها نشسته بود. وي در مورد فضاي رختكن در ميان 2 نيمه مي‌گويد: فضاي خيلي سنگيني بود. آنقدر زير فشار تماشاگران و تيم حريف بوديم كه كسي حس و حال حرف زدن نداشت. در واقع بايد بگويم استراليا در نيمه اول اصلا مجال بازي كردن به ما نداده بود. در بين 2 نيمه همه چشم‌ها به دهان ويرا بود كه چه مي‌گويد، ولي مرد برزيلي با اعلام اين كه در چنين شرايطي هيچ حرفي براي گفتن و مورد فني براي ارائه كردن ندارد، فقط توصيه كرد برويد و ايراني بازي كنيد. طوري كار كنيد كه پس از بازي در حسرت كاري كه مي‌توانستيد ولي انجام نداديد، نسوزيد. بعد از اين توصيه كمي دكتر ذوالفقارنسب صحبت كرد و بعد هم عابدزاده و خاكپور چند جمله احساسي گفتند و تيم دوباره آماده ورود به زمين شد.

گل دوم، ديوانه استراليايي و پشتك‌هاي عقاب

هنوز 2 دقيقه از شروع نيمه دوم نگذشته بود كه در يك حمله برق‌آسا و با جاگيري اشتباه مدافعان ايران، اوره‌ليو ويدمار اندوخته تيم ميزبان را دو برابر مي‌كند. حالا خيال ونبلز راحت شده و در كنار زمين مغرورانه لبخند مي‌زند. چند دقيقه بعد يك ديوانه استراليايي كه گويا چند بار هم پيش از آن در مسابقه‌هاي مختلف خود را چهره كرده بود، به درون زمين مي‌پرد و تور دروازه ايران را پاره مي‌كند. ماموران او را دستگير مي‌كنند و مسوولان مشغول مرمت تور دروازه مي‌شوند. بازي متوقف است كه ناگهان عابدزاده با همان لبخندهاي هميشگي‌اش شروع به پشتك زدن مي‌كند، خود او بعدها در مورد پشتك‌هايش مي‌گويد: غم تمام دنيا در دلم بود. آن همه زحمت، تمرين و مسابقه در حال هدر رفتن بود و ما هر ثانيه براي رسيدن به جام‌جهاني نااميدتر مي‌شديم. از قيافه بچه‌ها معلوم بود در دلشان چه مي‌گذشت. خودم مي‌دانم كه چه اندوهي داشتم، ولي به خودم گفتم اگر من عابدزاده خودم را ببازم پس چه توقعي بايد از بقيه داشت؟ به همين خاطر به زور لبخند زدم و شروع به پشتك زدن كردم. ادعا ندارم كه باعث صعود تيم ملي شدم، ولي مطمئنم آن پشتك‌ها روحيه تيم را خيلي تغيير داد.

شروع فوتبال ايراني و گل آفسايد

استراليا بابت برتري 2 گله خود خيال آسوده‌اي دارد. كمي تا قسمتي هم خسته شده‌اند و انگيزه اوليه را ندارند. ترجيح مي‌دهند بازي را اداره كنند تا وقت تمام شود. ويرا تصميم به تعويض مي‌گيرد. عليرضا منصوريان (7) به جاي شاهرودي و سيد ابراهيم تهامي (19) به جاي سعداوي وارد ميدان مي‌شوند تا تيم ايران چهره كاملا تهاجمي‌تري به خود بگيرد. چيزي هم براي از دست دادن وجود ندارد. پس از دقايقي روي يك حمله دسته‌جمعي از سمت راست و با همكاري مهدوي‌كيا، تهامي و خداداد توپ به دهانه دروازه مي‌آيد و كريم باقري فاصله را به حداقل مي‌رساند.

خداداد كه در آن صحنه در آفسايد به توپ ضربه زد، 12 سال پس از آن روز تاريخي با خنده مخصوص خود مي‌گويد: من مي‌دانستم در آفسايدم، ولي وقتي ديدم توپ از پاي تهامي جدا شده و در حال بيرون رفتن است، از سر ناچاري به آن ضربه زدم. واقعا خدا ما را دوست داشت، چون كمك‌داور آفسايد واضح مرا نگرفت و همان توپ را باقري به تور چسباند..

با اين گل دوباره انگيزه و روحيه نزد ملي‌پوشان ايراني اوج مي‌گيرد و در عوض تيم ميزبان با ترس و لرز و اضطراب به بازي ادامه مي‌دهد. با توجه به تساوي يك يك در تهران، يك گل ديگر بليت آخرين مسافر جام جهاني را به نام ايران تغيير خواهد داد، فقط 14 دقيقه مانده است.

پاس عالي دايي و ضربه نهايي خداداد

دقيقه 79 بازي است كه بوسنيچ يك توپ را از كنار دروازه‌اش به وسط زمين مي‌فرستد. كريم باقري با سر آن را دفع مي‌كند و علي دايي كه حتي يك توپ نصف و نيمه هم برايش ساخته نشده، با يك كنترل و پاس تودر باعث تك به‌تك شدن خداداد با بوسنيچ مي‌‌شود.

خداداد با زيركي هرچه تمام‌تر و بدون ضربه زدن به توپ به پشت آن مي‌رود و درست در لحظه‌اي كه بوسنيچ به سمت توپ خيز برمي‌دارد، با يك بغل پاي فني توپ را از كنار پاي دروازه‌بان نامدار استراليا به گل دوم ايران تبديل مي‌كند. حالا او غزال تيزپاي ملبورن است. خود او در اين مورد مي‌گويد: قبول دارم كه ضربه جالبي نزدم. فقط خواستم موقع بيرون آمدن و بي‌تعادلي بوسنيچ توپ را از كنارش رد كنم. خوش‌شانسي‌ هم آوردم كه توپ دقيقا از كنار ساق پايش گذشت، ولي الحق پس از آن پاس ناب دايي فكر مي‌كنم همه ايران شده بود چشم و آن چشم هم به توپ دوخته شده بود و من با دعاي خير مردم ايران توانستم آن توپ را از گلر رد كرده و به تور دروازه برسانم.

18 دقيقه جهنمي

10 دقيقه پاياني بازي به هر مصيبتي است مي‌گذرد، ولي وقتي ساعت و كورنومتر دقيقه 90 را نشان مي‌دهد، تازه جهنم شروع مي‌شود. وقتي كه صرف ترميم تور پاره شده بود، همراه تعويض‌ها و مصدوميت حتما توسط ساندروپل لحاظ خواهد شد. مثل حالا هم نيست كه داور چهارم با تابلو وقت‌هاي اضافي را نشان دهد.

براي محكم‌تر شدن دفاع علي‌‌اكبر استاد اسدي(15)‌ به جاي تهامي به ميدان مي‌آيد كه البته تهامي موقع خروج از ميدان به خاطر اتلاف وقت يك كارت زرد مي‌گيرد، اين مهاجم خوزستاني مي‌گويد: در آن لحظات ديگر به هيچ چيز جز سپري شدن وقت فكر نمي‌كردم و به سهم خودم چند ثانيه‌اي با باز كردن بند كفشم وقت را تلف كردم. آن كارت زرد هم هيچ اهميتي نداشت. ونبلز با آوردن تاپاي و آلويسي 2 مهاجم نيمكت‌نشين خود به سيم آخر مي‌زند، ولي مدافعان ايران از اين اندوخته گرانبها چون جان شيرين محافظت مي‌كنند و بالاخره پس از 8 دقيقه و 39 ثانيه اضافي، سوت پايان به صدا درمي‌آيد. استيلي از فرط هيجان ساندروپل را به آغوش مي‌كشد و عابدزاده و دايي و پيرواني با پرچم ايران در ورزشگاه ملبورن دور افتخار مي‌زنند. ايران سي‌ودومين مسافر جام‌جهاني 98 فرانسه شده و والدير ويرا اصلا درد سوختگي زبانش به خاطر سرو ته گذاشتن سيگارش بعد از گل خداداد را حس نمي‌كند!

حماسه‌سازان كجايند؟

اما در بخش پاياني بازخواني شيرين‌ترين روز فوتبال ايراني بعد از پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي، بهتر است سراغ تك تك حاضران ايراني در حماسه ملبورن برويم.

1- والدير ويه‌را، سرمربي برزيلي كه به پاس رساندن تيم به جام جهاني بركنار شد، بعدها سرمربي عمان شد و در بازي‌هاي آسيايي 98 با اين تيم، ملي‌پوشان ايران را 2 - 4 شكست داد. او با العربي كويت قهرمان ليگ اين كشور و جام باشگاهي خليج‌فارس شد و هم‌اكنون در رده‌هاي پايه و آماتوري فوتبال ژاپن مشغول فعاليت است.

2- علي دايي پس از آن تاريخ 9 سال ديگر در تيم ملي ماند و جام‌جهاني سراسر ناكامي 2006 را هم تجربه كرد. او در مقام مربي بازيكن، سايپا را قهرمان ليگ ششم كرد، ولي پس از افتضاح در راهيابي به جام‌جهاني 2010 از كار بركنار شد و ديگر در ميادين‌هاي فوتبال آفتابي نشده است.

3- افشين پيرواني تا پايان مرحله مقدماتي جام جهاني 2002 در تيم ملي ماند. در آخرين سال بازيگري با پيكان به دسته اول سقوط كرد. دستياري قلعه‌نويي در تيم ملي، دستياري قطبي در پرسپوليس و بالاخره سرمربيگري پرسپوليس هم تجربيات بعدي براي او بود.

4- احمدرضا عابدزاده بعد از جام‌جهاني 98 ديگر در هيات يك ملي‌پوش ظاهر نشد و در اسفند ماه 80 با يك مشكل حاد مغزي تا دروازه آن دنيا رفت و برگشت تا حالا مربي دروازه‌بانان پرسپوليس باشد.

5- مهدي پاشازاده تا سال 2000 در تيم ملي ماند، ولي دوري از فوتبال ايران و حضور در تيم‌هاي دسته دومي آلمان و ليگ اتريش باعث شد به مرور از سطح اول فوتبال ما فاصله بگيرد.

6- حميد استيلي تا جام ملت‌هاي 2000 آسيا در تيم ملي بود و پس از ليگ سوم هم از فوتبال ملي خداحافظي كرد. در پرسپوليس دستيار مربياني چون سوبل، پروين، آري‌هان و دنيزلي شد و حالا به عنوان سرمربي استيل‌آذين حال و روز نسبتا خوشي در ليگ برتر دارد.

7- خداداد عزيزي به خاطر حاشيه‌هاي ريز و درشت و درگيري با بيشتر مربيان، از سال 2000 به بعد بجز در راه صعود به جام جهاني 2006 در تيم ملي آفتابي نشد. بعدها وارد حرفه مربيگري شد، ولي در هيچ يك از تيم‌هاي ابومسلم، پيام و استقلال اهواز به نتيجه خوبي دست نيافت.

8- عليرضا منصوريان تا سال 86 به فوتبال باشگاهي در تيم‌هاي يوناني، آلماني و استقلال ادامه داد و بعد وارد وادي مربيگري شد كه تجربه اولش در ليگ نهم با پاس همدان كمي تا قسمتي شبيه فاجعه بود.

9- نعيم سعداوي هم پس از آن در تيم ملي ديده نشد. پس از چند سال بازي در فولاد وارد حرفه مربيگري شد، ولي بجز سرمربيگري در دسته اول و دستياري قطبي و پيرواني در پرسپوليس و بوناچيچ و جلالي در فولاد ردپاي مشخصي از خود برجاي نگذاشته است.

10- محمد خاكپور هم پس از قهرماني بازي‌هاي آسيايي 98 براي تيم ملي بازي نكرد. او بعدها به آمريكا كوچ و در آنجا مدرسه فوتبال داير كرد. بازگشت به ايران و دستياري مايلي‌كهن در فولاد هم تجربه بسيار بدي برايش بود. خاكپور اعلام كرده كه ديگر در فوتبال ايران مربيگري نخواهد كرد.

11- رضا شاهرودي هم پس از جام‌جهاني راهي ليگ تركيه و چين شد و پس از بازگشت به پرسپوليس از فوتبال بدون سر و صدا كناره‌گيري كرد. بجز چند دستياري كوتاه مدت در دسته اول و زيرگروه، او هم تاثير خاصي در عالم مربيگري نداشته است.

12- علي‌اكبر استاداسدي پس از رسيدن به جام جهاني ديگر براي تيم ملي بازي نكرد. يكي دو سالي در عرصه باشگاهي بازي كرد و حالا جز سر زدن به تمرين‌هاي تيم ملي و تيم‌هاي باشگاهي تاثير ديگري در فوتبال ايراني ندارد.

13- سيدابراهيم تهامي هم پس از جام‌جهاني 98 كه البته فرصت حضور در آن را پيدا نكرد ديگر ردپاي ويژه‌اي از خود در فوتبال ايران بر جاي نگذاشت و فقط چند تجربه كوتاه‌مدت و نه چندان موفق در عرصه مربيگري به عنوان كمك مربي را پشت سر گذاشت.

14- مهدي مهدوي‌كيا تا پس از جام‌جهاني 2006 هم دوام آورد و بعد از دايي كاپيتان تيم ملي شد، ولي با ناكامي در راهيابي به جام‌جهاني 2010 از فوتبال ملي خداحافظي كرد. در هامبورگ روزگار خوشي داشت، ولي در اينتراخت فرانكفورت اين روزها بيشتر نيمكت‌ و سكونشين است.

15- و اما كريم باقري؛ در حالي كه همه همدوره‌هايش بازنشسته شده‌اند يا در حال خارج شدن از خط هستند، آقا كريم با اندامي مشابه روزهاي جواني در پرسپوليس همچنان بزرگي مي‌كند. بهترين گلزن تيمش و بهترين بازيكن نيم فصل نخست به انتخاب تماشاگران است. ما مي‌زنيم به تخته و شما هم برايش اسپند دود كنيد.

آرش رستم‌نمدي

اين وسيله داراي يک تيغه برنده بود که ميان يک چارچوب از جنس چوب مي لغزيد.هنگام فرود تيغه سنگين برنده بلافاصله سر محکوم که در زير آن قرار گرفته بود قطع مي شد.

دکتر ژوزف گيوتين براي اختراع اين وسيله مجازات مرگ استدلال کرد سر محکوم فورا قطع شده و او در هنگام مرگ برخلاف اعدام ، گردن زدن با تبر يا شمشير يا شقه شدن زجر نمي کشد.

دستگاه ژوزف گيوتين از سوي آنتوان لويي ، جراح و دبير مادام العمر آکادمي جراحي رسما تاييد شده بود.دکتر گيوتين هنگام نمايش اختراع خود به نمايندگان در مورد کارايي اين دستگاه به آنها اطمينان داد.

خود او که نماينده پاريس در مجلس انقلاب بود ، عقيده داشت برابري هنگام مجازات مرگ بايد در مورد همه شهروندان در نظر گرفته شود.

بنابراين دستگاهي را اختراع کرده بود که سر همه محکومان به مرگ اعم از زن و مرد ، پير و جوان را به يک شکل قطع مي کرد!

در روز 30 ژوئن سال 1791 ميلادي ، مجلس تصويب کرد کليه محکومان به مرگ سرشان با اين وسيله قطع شود.
اين دستگاه ابتدا «لوييزت» نام داشت اما روزنامه نگاران پارلماني که دل خوشي از دکتر ژوزف گيوتين نداشتند ، آن را گيوتين ناميدند.

ابتدا براي آزمايش دستگاه گيوتين از گوسفندها و اجساد اموات استفاده شد تا اين که در روز 25 آوريل سال 1792 ميلادي نيکلاس ژاک پلوتيه، يک راهزن قسي القلب براي نخستين بار با گيوتين مجازات شد و نامش در تاريخ ثبت گرديد.

در جريان دوره «ترور بزرگ» بين سال هاي 1793 ميلادي و 1794 ميلادي بيش از 20 هزار بيگناه يا گناهکار با دستگاه مرگبار گيوتين از نزديک آشنا شدند ، بي آنکه ديگر فرصتي داشته باشند تا اين تجربه مرگبار را براي ديگران حکايت کنند.

به اين ترتيب ، در روز 28 نوامبر سال 1789 ميلادي دکتر ژوزف گيوتين يک وسيله مجازات مرگ که سر محکوم را قطع مي کرد به نمايندگان مجلس فرانسه نشان داد.مردم فرانسه با دستگاهي آشنا شدند که مدتي بعد به نام مخترعش گيوتين ناميده شد.

آخرين باري که گيوتين براي مجازات يک محکوم به مرگ در فرانسه به کار گرفته شده روز 10 سپتامبر سال 1977 ميلادي بود.

بهرام افتخاري

باستان‌شناسان انگليسي خود را براي كاوش در مكاني كه گفته مي‌شود، محل مرگ شكسپير نمايش‌نامه‌نويس انگليسي در سال 1616 ميلادي بوده است، آماده مي‌كنند.

محوطه‌ تاريخي كه قرار است، باستان‌شناسان به كاوش در آن بپردازند، بقاياي ساختماني در منطقه‌ي استراتفورد (Stratford) است كه در سال 1483 ميلادي بنا شده بود. البته اين ساختمان در سال 1759 ميلادي خراب شد؛ اما هنوز بخش‌هايي از آن باقي مانده‌اند.

باستان‌شناسان قصد دارند، با كاوش در اين محوطه‌ي تاريخي به رازهاي زندگي نمايش‌نامه‌نويس معروف انگليسي پي ببرند.

اكنون بقاياي خانه‌ي محل مرگ شكسپير كه در زمان مرگ او، خانه‌اي بسيار بزرگ بود، به يك باغ تبديل شده است، اما هنوز مي‌توان بقاياي ديوارهاي آن را ديد.

كارشناسان قصد دارند، با كشف بقاياي خانه‌ي محل مرگ شكسپير، علاوه بر كشف برخي رازهاي زندگي او، اين مكان را به يك جاذبه‌ي گردشگري تبديل كنند.

شكسپير به‌دليل خلق نمايش‌نامه‌هايي از جمله هملت، رومئو و ژوليت، تاجر ونيزي و رؤياي نيمه‌شب تابستان، شهرتي جهاني دارد.

در اين بمباران 6000 نفر از مردم بندر هايفونگ که در آن زمان در دست هوشي مين ، رهبر حزب ويت مين بود کشته مي شوند. اين سرآغاز جنگ نخست هندوچين بود.

منطقه هندوچين شامل ويتنام ، لائوس و کامبوج از مستعمرات فرانسه بود.

فرانسه در سال 1887ميلادي ويتنام را مستعمره کرده بود.در سال 1945 ميلادي با خروج نيروهاي اشغالگران ژاپني ويتنام استقلال خود را اعلام مي کند.

هوشي مين ، رهبر حزب ويت مين تاسيس جمهوري دموکراتيک ويتنام را اعلام کرد اما فرانسوي ها که هنگام جنگ جهاني دوم توسط ژاپني ها از منطقه بيرون رانده شده بودند حاضر به پذيرش استقلال ويتنام نبودند.

در سال 1946 ميلادي ، دولت جديدي در فرانسه به قدرت مي رسد و تصميم مي گيرد با ويتنامي ها در مورد استقلال مذاکره کند.

ژان سنتني ، نماينده فرانسه با هوشي مين يک توافق نامه را در روز 6 مارس سال 1946 امضا مي کند.براساس اين توافق يک کشور آزاد ويتنام در بطن اتحاديه فرانسه در هندوچين به رسميت شناخته مي شود.

اين کشور فقط بخش شمالي ويتنام کنوني را دربرمي گرفت. قرار بود يک کنفرانس در کاخ فونتن بلو فرانسه براي مشخص کردن جنبه هاي استقلال ويتنام تشکيل شود.

حتي يک همه پرسي براي اتحاد 3 بخش مجزاي ويتنام که شامل شمال ويتنام ، سايگون فرانسه و کوشين شين بود ، برگزار گردد.

در روز 19 نوامبر سال 1946 ميلادي در بندر هايفونگ يک تيراندازي ميان يک لنج چيني و ماموران گمرک فرانسه درمي گيرد.

ملي گرايان ويتنامي با اين لنج بنزين قاچاق حمل مي کردند. در اين تيراندازي 24 نفر از جمله يک افسر فرانسوي گمرک کشته مي شوند.اين حادثه موجب مي شود مذاکرات استقلال خاتمه يافته و کليه توافق ها لغو شوند.

آدميرال تيه‌ري دار ژانليو ،فرماندار کل هندوچين که از ابتدا با استقلال ويتنام مخالف بود به ناوگان دريايي فرانسه دستور مي دهد بندر هايفونگ را بمباران کند.

به اين ترتيب ، در روز 23 نوامبر سال 1946 ميلادي ناوگان جنگي فرانسه به دستور فرماندار کل هندوچين بندر هايفونگ که تحت نام کنترل هوشي مين رهبر حزب ويت مين بود را بمباران مي کند. در اين بمباران 6000 نفر از مردم هايفونگ کشته مي شوند.

هوشي مين يک بيانيه صريح صادر مي کند:«با تمام امکاناتي که در اختيار داريد بجنگيد. با سلاح هايتان ، با شن کش هايتان ، با بيل هايتان ، با چوبدستي هايتان بجنگيد.استقلال و تماميت ارضي ميهن را نجات دهيد. زنده باد ويتنام مستقل و تجزيه ناپذير».

اين سرآغاز جنگ نخست هندوچين بود که تا سال 1954 ميلادي و خروج فرانسوي ها ادامه داشت.ويتنام به 2 بخش شمالي و جنوبي تقسيم شد و اين بار با حمله ايالات متحده با جنگ مرگبارتر و وحشيانه تري مواجه گرديد.

بهرام افتخاري

يک ماه قبل از اين تاريخ ، شوروي با موفقيت قمر مصنوعي اسپوتنيک يک را به فضا پرتاب کرده و در مدار زمين قرار داده بود.خبر پرتاب قمر مصنوعي اسپوتنيک يک به فضا و قرار دادن آن در مدار زمين ، جهان و به ويژه ايالات متحده را شوکه کرده بود.

نيکيتا خروشچف ، دبيرکل حزب کمونيست و رهبر شوروي براي اينکه ضرب شست ديگري به ايالات متحده نشان دهد 10 روز بعد دستور داد فورا قمر تازه اي در مدار زمين قرار گيرد که اين بار حامل يک موجود زنده باشد.

سرگئي کورولف ، رئيس برنامه فضايي شوروي به او خاطر نشان مي کند که ساخت و پرتاب يک قمر تازه تا قبل از ماه دسامبر غيرممکن است.

خروشچف که مي خواست به مناسبت چهلمين سالگرد انقلاب بلشويکي در 7 نوامبر آمريکايي ها را مرعوب کند بر اجراي دستورش تاکيد کرد.بنابراين در کمتر از 3 هفته اسپوتنيک 2 بدون طراحي اوليه و تست آزمايشي ايمني آماده شد.

در ساعت 22 و 28 دقيقه يکشنبه 3 نوامبر اسپوتنيک 2 «به زبان روسي همسفر» در حالي که يک سگ کوچک سرنشين آن بود به فضا پرتاب شد.

لايکا نخستين موجود زنده بود که به فضا سفر مي کرد اما سرنوشت شومي در انتظارش بود.از ابتدا نيز هيچ طرحي براي بازگرداندن اسپوتنيک 2 به زمين پيش بيني نشده بود.

در آن زمان مقامات شوروي اعلام کرده بودند لايکا درون يک کپسول با هواي تهويه شده و مقدار غذاي کافي گذاشته است و پس از 7 روز سفر در فضا به دليل سم موجود در مواد غذايي اش که به عمد و براي جلوگيري از زجر کشيدن سگ غذايش به آن آلوده شده بود ، مرده است.

مقامات شوروي در آن زمان از موفقيت آميز بودن پرتاب اسپوتنيک 2 به خود باليده و تبليغات وسيعي به راه انداختند.

در روز 14 آوريل سال 1958 ميلادي ، تابوت فضايي لايکا پس از 163 روز از زمان پرتاب با جو زمين برخورد کرد و ذوب شد.

جسد لايکا 2570 بار کره زمين را دور زده و در جريان اين مدت حدود 100 ميليون کيلومتر را در فضا پيموده بود. چند دهه طول کشيد تا واقعيت ماجراي لايکا در سال 2002 ميلادي فاش شود.

کابين حامل لايکا به قمر اسپوتنيک 2 با جوشکاري متصل شده بود.

سيم هاي زيادي به لباس فضايي لايکا متصل شده بودند و دانشمندان را از ضربان قلب ، تنفس ، فشارخون و ساير علائم حياتي او آگاه مي کردند.در عين حال ، يک دوربين و يک فرستنده راديويي در اين کابين نصب شده بودند.

از همان آغاز پرتاب ، صداي کر کننده موشک ، لايکا را بر کف کابين ميخکوب کرد ، پس از 5 تا 7 ساعت از هنگام پرتاب و قرار گرفتن در مدار زمين ، لايکا از شدت حرارت داخل کابين و ترس شديد مي ميرد.

به اين ترتيب ، در يکشنبه شب 3 نوامبر سال 1957 ميلادي اتحاد شوروي قمر فضايي اسپوتنيک 2 را با نخستين موجود فضانورد تاريخ جهان به فضا پرتاب کرد و در مدار زمين قرار داد.

لايکا ، سگ ماده کوچک نخستين موجود فضانورد تاريخ جهان بود که سرنوشت شومي در انتظارش بود.

چندين دهه طول مي کشد تا سرانجام جهان از واقعيت سفر فضايي نخستين موجود زنده به کهکشان آگاه مي شود.

بهرام افتخاري